အခ်စ္သည္ လူတိုင္းကို ေနရာတိုင္း၌ အေၿခအေနရပ္မ်ိဳစံုၿဖင့္ ၿဖစ္တည္နုိင္သည္ လို ့Blue is the Warmest Color Review ေရးခဲ့တုန္းက ေရးခဲ့ဖူးသည္။

ဒီဘက္ႏွစ္ေတြရဲ ့ရုပ္ရွင္ေတြမွာ အခ်စ္ကားေတြရဲ ့တင္ၿပနုိင္မွုစြမ္းအားေတြ ပရိသတ္ကို ဖမ္းစားနုိင္မွူစြမ္းရည္ေတြ သိသိသာသာ က် လာတာကိုေတြ ့ရပါတယ္။ အခ်စ္ကားေတြမွာ အခ်စ္ေတြလပ္ဟင္းေနတယ္လို ့ခံစားလာရတယ္။ နဂိုကတည္းက စီမံထားတဲ့ ကန္ ့သတ္ခ်က္ေတြနဲ ့ဖြဲ ့စည္းထားတဲ့ အခ်စ္ကားေတြဟာ တစ္ႏွစ္မွာ အေရအတြက္ေပါင္း ေၿမာက္ၿမားစြာထြက္ရွိလာခဲ့ေပမဲ့ ထုိလူႏွစ္ေယာက္ရဲ ့ေမွာ္ဆန္တဲ့ ဆက္ႏြယ္မွုေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ၿခင္းေၾကာင့္ ရုပ္ရွင္စာရင္းမွာ နာမည္သာရွိခဲ့ေတာ့ၿပီး ပရိသတ္ေတြရဲ ့ႏွလံုးသားနဲ ့အသိဥာဏ္ထဲတြင္ မက်န္ရစ္ေနခဲ့ၾကေတာ့ပါ။

ဒါေပမဲ့ ထူးထူးၿခားၿခားပါပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္လေလာက္က ကြ်န္ေတာ္ အခ်စ္ကားေလးတစ္ကားသြားၾကည့္ခဲ့တယ္။ ယေန ့ေခတ္ရဲ ့အခ်စ္ကားေတြမွာ မေတြ ့ရတဲ့ ခ်စ္ၿခင္းတရားေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ထိုရုပ္ရွင္ကားေလးထဲတြင္ မ်က္ၿမင္ကိုယ္ေတြ ့ခံစားခဲ့ရတယ္။ ထိုရုပ္ရွင္ကားနာမည္ကေတာ့ Carol တဲ့။ ထိုဇာတ္ကား အေၿခခံထားတဲ့ ဝတၳဳကေတာ့ 1952 ခုႏွစ္ကထြက္ရွိခဲ့တဲ့The Price of Salt ၿဖစ္ၿပီး 1995 ခုႏွစ္က ကြယ္လြန္သြားၿပီၿဖစ္တဲ့ စာေရးဆရာမ Patricia Highsmith ေရးသားခဲ့တာပါ။ ထိုေခတ္ကာ ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ ထိုစာအုပ္ရဲ ့ဇာတ္သိမ္းဟာ ထိုေခတ္နဲ ့ဆိုရင္ေတာ့ ရဲရင့္တဲ့ ဇတ္သိမ္းတစ္ခုလို ့သတ္မွတ္လို ့ရတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ကားနာမည္ Carol ဆိုတာ ဒီဇာတ္လမ္းထဲက ဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္ရဲ ့နာမည္ပါပဲ။ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္စေတြ ့ခဲ့ၾကတဲ့ ထိုေန ့ကေလးကို သူတို ့ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဘယ္ေမ့ နုိင္ၾကပါ့မလဲ။ ေလာကရဲ ့တားဆီးမွုေတြ အသိုင္းအဝိုင္းေတြရဲ ့ကန့္သတ္ခ်က္ေတြ လူ ့အဖြဲ ့အစည္းရဲ ့ထိုးႏွက္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္ ေဝးခဲ့ၾကေပမဲ့ ခုထိ ထိုေန ့ကေလးကို အမွတ္ရေနၾကတုန္းပဲ။

ထိုႏွစ္ရဲ ့Christmas ရာသီမွာ Carol တစ္ေယာက္ Christmas Carol သီခ်င္းေတြ ဆိုမေနခဲ့ပါဘူး။ အထက္တန္းလႊာက အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးၿဖစ္ေပမဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေၿပမွူေတြနဲ ့ေသာကေဝေနတဲ့သူမဟာ သူမရဲ့ သမီးေလးကို Christmas လက္ေဆာင္ေပးရန္ အရုပ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ဝင္လာခဲ့မိတယ္။ ထိုဆိုင္ရဲ ့တစ္ေနရာမွာ Santa Hat ေလးကိုေဆာင္းထားတဲ့ မ်က္လံုးဝိုင္းနဲ ့မိန္းကေလးတစ္ဦး သူမ ့ကိုလွမ္းၾကည့္ေနတယ္။ ခုတ္ေမာင္းေနတဲ့ မီးရထားအရုပ္ေလးရဲ ့ၾကားက ဖ်တ္ခနဲ ရုပ္ပံုလႊာႏွစ္ခ်ပ္ဟာ ဖန္တီးၿခင္းေတြကင္းမဲ့ေနတဲ့ အခ်ိန္ကာလေလး တစ္ခုမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရတယ္။ ထိုမိန္းကေလးေရွ ့မွာ Carol ၿပန္ေပၚလာေတ့ သမီးေလးအတြက္ အရုပ္ကေလးဝယ္ေပးဖုိ ့လာေမးၿခင္းပင္။ ထိုမိန္းကေလးကလည္း ၿပန္ေၿဖလိုက္တာက သူမ ငယ္စဥ္ကတည္းက ႏွစ္သက္မိခဲ့မဲ့အရုပ္ကေလးလို ့ထင္မွတ္ရေလာက္တဲ့ မီးရထား အရုပ္ကေလးပဲၿဖစ္တယ္။ Carol ၿပန္သြားေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့ လက္အိပ္ကေလးကို ထိုမိန္းကေလး တယုတယ ဆုပ္ကိုင္မိၿပီး Carol ေနထုိင္ရာ လိပ္စာကို စာတိုက္ကေနၿပန္ထည့္ေပးခဲ့တယ္။

Carol က ထုိလက္အိတ္ကေလးကို အမွန္ပင္ ေမ့ေလ်ာ့ၿပီးက်န္ခဲ့တာလား တမင္ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိထားခဲ့တာလား။

တစ္ကယ္ေတာ့ ထို မိန္းမသား ႏွစ္ဦးရဲ ့ဘဝေတြဟာ အလြန္ေဝးကြာလြန္းၿပီး ကိုယ္ပိုင္သီးသန္ ့ဘဝတစ္ခုစီကို ပိုင္ဆို္င္ထားၾကတဲ့သူေတြပါ။ Carol ဟာခ်မ္းသာတဲ့သူ။ ဂုဏ္သေရရွိ သိုင္းၾကီးဝိုင္းၾကီးထဲက ေခတ္မွီတဲ့ လူလတ္တန္းစား အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္။ သူမရဲ့ အတြင္းစိတ္သ႑ာန္ရဲ ့ေတာင္းဆိုမွု ကြာၿခားခ်က္ေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားၿဖစ္သူႏွင့္ သမီးကေလးတစ္ေယာက္ရွိေပၿငားလည္း အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေၿပပဲ အမ်ိဳးသားႏွင့္ အိမ္ခြဲေနရန္ အၿမဲၾကိူးပမ္း စီစဥ္ေနသူ။ ဒါေပမဲ့ သူမ ဘဝမွာ သူမရဲ ့ငယ္စဥ္က ငယ္သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ရွိေနၿခင္းကလြဲရင္ အၿမဲ အထီးက်န္ေနသူတစ္ဦး။
ထိုမ်က္လံုးဝိုင္းဝိုင္းႏွင့္ မိန္းကေလးကေတာ့ Therese လို ့အမည္ရၿပီး အေရာင္းဝန္ထမ္းတစ္ဦးၿဖစ္ၿပီး တစ္ခါတစ္ရံ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ရို္က္ကူးရတာ ဝါသနာပါတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ဦး။ သူမေနတဲ့ Apartment ေလးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလး။ ထိုအခန္းေလးထဲမွာ သူမနဲ ့အတူေနတာကေတာ့ သူမရဲ ့Boyfriend ၿဖစ္သူ Richard။ ဒါေပမဲ့သူမရဲ ့မ်က္လံုးဝိုင္းၾကီးေတြက အသက္မဲ့ေနသည္။ သူမဘဝတြင္ ဘာကိုလိုအပ္ေနတာလဲ။ ဘာကို လိုခ်င္ေနတာလဲဆိုတာကို သူမကိုယ္တိုင္ အေၿဖရွာမရ။ သူမထိုကဲ့သို ့ၿဖစ္ေနသည္ကိုပင္ သူမေမ့ေလ်ာ့ေနဟန္။ အေပါင္းအသင္းနည္းပါးလွေသာ လူပတ္ဝန္းက်င္အသုိင္းအဝိုင္းေတြနဲ ့လိုက္ေလ်ာစြာ မေနထိုင္တဲ့သူမရဲ ့ဘဝက်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာလည္း သူမသည္ အၿမဲ အထိီးက်န္ေနသူတစ္ဦး။

အထီးက်န္ၿခင္းဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးရဲ ့ေအာက္မွာ သူမတို ့ႏွစ္ဦးေတြ ့ရွိခဲ့ၾကတယ္။ Carol က Therese က ေက်းဇူးတံု ့ၿပန္တဲ့အေနနဲ ့ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာေတြ ့ၿဖစ္ၾကရင္း သူမတို ့ႏွစ္ဦးခင္မင္သြားၾကတယ္။ ထို ေန ့မွာပဲ Therese ကို Carol နင္ဟာ ထူးဆန္းတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပဲလို ့ေၿပာခဲ့တယ္။ Therese ရဲ ့မ်က္လံုးဝိုင္းၾကီးေတြဟာ ေတာက္ပေနေပမဲ့ သူမရဲ ့ႏွုတ္ခမ္းလႊာမွာေတာ့ စကားလံုးေတြ ဆြံအေနတတ္သူၿဖစ္သည့္အတိုင္း စကားနည္းသူ သူမကေတာ့ Carol ရဲ ့သူမအေပၚမွတ္ခ်က္ကုိ မည္သို ့မွ မတံု ့ၿပန္ခဲ့ေပ။ Carol က Therese ကို Christmas အတြက္ အိမ္ကို ဖတ္ေခၚေတာ့ လမ္းမွာ Christmas သစ္ပင္ဝင္ဝယ္ေနတဲ့ Carol ကို Therese တစ္ေယာက္ သူမရဲ ့ကင္မရာေလးနဲ ့ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ခဲ့တယ္။

သူမ ဘာေၾကာင့္ Carol ရဲ ့ပံုေတြကို ရိုက္ခဲ့ရတာလဲ။

ဒါေပမဲ့ သူမတို ့ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့ထိုညေလးရဲ ့နိဂံုးေလးကေတာ့ မလွပခဲ့ပါဘူး။ Carol ရဲ ့ခင္ပြန္းၿဖစ္သူ Harge တစ္ေယာက္အိမ္ၿပန္လာခဲ့ၿပီး သူ ့ရဲ ့ဇနီးနဲ ့ကေလးကို လာေခၚရာမွ အိမ္တြင္ Therese ကို ေတြ ့သြားၿပီး စိုးရိမ္မွုနဲ ့အတူ သူတို ့လင္မယားႏွစ္ေယာက္ စကားမ်ားခဲ့ၾကတယ္။ Carol တစ္ေယာက္ အတိတ္တြင္သူမရဲ ့သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးႏွင့္ ခ်စ္ၾကိုက္ခဲ့မွုရွိခဲ့ၿခင္းကို Harge တစ္ေယာက္သိေသာေၾကာင့္ Therese နဲ ့ကိုပါ သမုတ္ၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။ Therese ကို Carol ရထားဘူတာသို ့လိုက္ပို ့ၿပီးေနာက္ စတင္ထြက္ခြာလာတဲ့ ရထားရဲ ့မွန္ၿပင္ေလးကို Therese ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ က်လာခဲ့တယ္။

သူမ ဘာေၾကာင့္ ငိုခဲ့ရတာလဲ။

ဒီလုိနဲ ့သူမတို ့ႏွစ္ဦးရဲ ့ခင္မင္မွု ဆက္ဆံေရး အတုိင္းအတာေတြဟာ ပိုမိုခိုင္မာလာၿပီး Carol ကတစ္ရက္မွာ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း စိတ္ဖိစီးမွုဒဏ္ေတြကို ေလ်ာ့ခ်ရန္ ခရီးထြက္ဖို ့ Therese ကို လာေခၚေသာအခါ …..

ဒီဇာတ္ကားမွာ ေၿပာစရာအခ်က္ေတြ အရမ္းမ်ားလြန္းတယ္။ ဆိုးတဲ့အရာေတြေတာ့ မဟုတ္။ ေကာင္းတဲ့အရာေတြခ်ည္းပဲ။ ရာနွုန္းၿပည့္အၿပစ္ကင္းတဲ့ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြဟာ အရမ္းရွားတယ္ဆိုရင္ ထိုရွားပါးတဲ့စာရင္းထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို ့Carol ကို က်ိန္းေသထည့္ရလိမ့္မယ္။

ကြ်န္ေတာ္ စၿပီးသတိထားမိတဲ့အခ်က္တစ္ခုက ဇာတ္ကားတစ္ေလွ်ာက္ အေရာင္ေရြးခ်ယ္မွုပဲ။ အထူးသၿဖင့္ အခန္းေတြရဲ ့နံရံေတြေပၚမွာ ကပ္ထားတဲ့ wallpaper အေရာင္ေတြ။ ခုလုိ နံရံအေရာင္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ အေလးထား ၾကည့္မိတာ Her, (500) Days of Summer နဲ ့ဒီရုပ္ရွင္ပါပဲ။ ဒီဇာတ္ကားမွာ ခံစားခ်က္နဲ ့ခံစားမွူ မ်က္ႏွာကို အမ်ားဆံုးၿမင္ေတြ ့ရမွာ Rooney Mara ရဲ ့ Therese ဇာတ္ေကာင္ၿဖစ္သည့္အတုိင္း သူမရဲ ့မ်က္ႏွာေပၚက ခံစားခ်က္ေတြကို ပိုမိုေပၚလြင္ေအာင္ လိုက္ဖက္တဲ့ ေနာက္ခံအေရာင္ေတြကို အသံုးၿပုထားခဲ့တယ္။ ထို ့အၿပင္ Therese ဇာတ္ေကာင္ကို ပိုမိုေပၚလြင္ေစရန္ ထိုဇာတ္ေကာင္ရဲ ့ဆံပင္အေရာင္ကို ထင္ရွားေစတဲ့ ေနာက္ခံ နံရံအေရာင္ေတြကို ေရြးခ်ယ္အသံုးၿပုထားတယ္လုိ ့ထင္ရတယ္။ ထုိ ့အၿပင္ ဒီဇာတ္ကားတြင္ အေရာင္ေရြးခ်ယ္မွုကို အလြန္အၾကြံၿဖစ္တဲ့ ရဲရင့္တ့ဲအေရာင္ေတြကို ေရွာင္ရွားခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး အေရာင္စံုေတြကို အသံုးၿပုၿခင္းေတြမေတြ ့ရခဲ့ေပ။ အထူးသၿဖင့္ ၿပင္ပဇာတ္ဝင္ခန္းေတြမွာ ၿမင္ရတဲ့ အေရာင္ေတြဟာ ကားေတြ taxi တြနဲ ့မီးေရာင္ေတြကလာတဲ့ အေရာင္ေတြေလာက္ပဲၿဖစ္ၿပီး အခန္းတြင္းဇာတ္ဝင္ခန္းတြင္မ်ားတြင္ေတ့ာ အဝါေရာင္ အစိမ္းေရာင္နဲ ့ညစ္ႏြမ္းႏြမ္း ပန္းေရာင္မ်ိဳးေလာက္ကိုပဲ အားကိုးအသံုးၿပုထားတာ ၿမင္ေတြ ့ခ့ဲရပါတယ္။

ဒီဇာတ္ကားတြင္ သရုပ္ေဆာင္ေတြကို ခဏေမ့ထားၿပီး ေနာက္ခံေတးဂီတေတြကိုပဲ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး နားေထာင္ေနၾကည့္လိုက္ပါ။ အရာအားလံုးကို သင္ ခဏတာအတြက္ ေမ့သြားပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို ့မမွီလိုက္တဲ့ ဟိုး .. ခပ္ေဝးေဝးအတိတ္ကာလတစ္ခုရဲ ့ပံုရိပ္ေတြဟာ အေတြးစေတြထဲမွာ ေမ်ာလြင့္ေနၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒီႏွစ္ Oscar ဆုအတြက္ Best Score ဆုကို လ်ာထားတဲ့ ဇာတ္ကားတုိင္းရဲ ့ေနာက္ခံေတးဂီတေတြ အသံုးၿပုပံုၿခင္းကြာၿခားၿပီး အသီးသီးေကာင္းမြန္ၾကေပမဲ့ ယခုဇာတ္ကားထဲက ေနာက္ခံေတးဂီတေလာက္ က်န္ဇာတ္ကားမ်ား မလွပခဲ့ၾကေပ။ ဒါေပမဲ့ သူ ့ရဲ ့လွပၿခင္းမွာ ဝမ္းနည္းမွုေတြ ကပ္ပါေနတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာတင္ အရမ္းလွပၿပီး တစ္စံုတစ္ခု တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို လြမ္းဆြတ္ၿခင္းနဲ ့အတူ ထိုေခတ္ထိုအခါကို ၿပန္လည္ တမ္းတ ဝမ္းနည္းမွုဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ အၿပည့္ခံစားေပးေစခဲ့တဲ့ ေတးဂီတ တစ္ခုက ဒီဇာတ္ကားရဲ ့အေကာင္းဆံုးအရာေတြထဲက တစ္ခုၿဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။ (ကြ်န္ေတာ္ အခု review ကို Carol Soundtracks ေတြနားေထာင္ေနၿပီး ေရးသားေနတာပါ။)

ဒီဇာတ္ကားကို ၾကည့္ေနစဥ္အတြင္း ကြ်န္ေတာ္ဟာ ယခု 2000 ၿပည့္ႏွစ္ေက်ာ္ႏွစ္မ်ားတြင္ ေနထုိင္ေနသည္ကို ေမ့သြားခဲ့ၿပီး 1950s ေက်ာ္ႏွစ္ေတြထဲက ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကို ေရာက္ရွိသြားသလို ခံစားခဲ့ရတယ္။ Production Design, Costume Design, Background Score တုိ ့သာလွ်င္မက Director Todd Haynes ရဲ ့အစြမ္းေတြေၾကာင့္လုိ ့လည္း ေၿပာလုိ ့ရနုိင္ပါတယ္။ ထိုေခတ္ရဲ ့လွပမွူသ႑ာန္ေတြကို ေဖာ္ၾကူးရင္း New York ၿမို ့ရဲ ့လမ္းမေတြထက္က လွပတဲ့ကားကေလးေတြ စားေသာက္ဆိုင္ေတြတည္ခင္းထားပံုေတြနဲ ့ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ ့ဝတ္စားဆင္ယင္မွု အေသးစိပ္ကို Todd Haynes အနီးစပ္ဆံုး ေဖာ္ေဆာင္နိုင္ခဲ့တယ္။ ထိုေခတ္က လူခ်မ္းသာေတြရဲ ့ရွုပ္ေထြးမွူေတြ လူလတ္တန္းစားေတြရဲ ့ရည္ရြယ္ခ်က္ကင္းမဲ့ေနမွုေတြကို ၿမင္ေတြ ့ခဲ့ရတာဟာလည္း နဲ  ဝမ္းနည္းမွူေတြကို လည္း အလွတရားတစ္ခုအသြင္ ဖန္တီးခဲ့ၿခင္းဟာလည္း Todd Haynes ေၾကာင့္ပဲ။

Carol ရုပ္ရွင္ ဖြဲ ့စည္းတည္ေဆာက္ၿခင္းမွာ အေရးပါဆံုးကေတာ့ Carol နဲ ့ Therese ဇာတ္ေကာင္ကို အသီးသီးေဖာ္ၾကူးခဲ့ၾကတဲ့ Cate Blanchett နဲ ့Rooney Mara တို ့ႏွစ္ေယာက္ပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းတစ္ေလ်ွာက္ သူမတို ့ႏွစ္ေယာက္ လဲလွယ္ခဲ့ၾကတဲ့ အၿပံုးေတြ မ်က္ရည္ေတြ တိတ္တခိုးအၾကည့္ေတြ ေငးေမာေနတဲ့ လြင့္ေမ်ာအၾကည့္ေတြ ဘယ္ေသာအခါမွ မေသဆံုးေတာ့မဲ့ တားၿမစ္ထားတဲ့ အခ်စ္ေတြ။ Cate Blanchett ေရာ Rooney Mara ႏွစ္ေယာက္စလံုး အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ခဲ့ၾကေပမဲ့ Rooney Mara ကိုေတာ့ ဒီဇာတ္ကားမွာ အေကာင္းဆံုးလို ့ၿမင္မိတယ္။ သူ ့ရဲ့ဇာတ္ကားေတြထဲမွာလည္း ဒီဇာတ္ကား အေကာင္းဆံုးပဲလို ့ယူဆတယ္။
သူမအတြက္ ဒီဇာတ္ကားဟာ စကားလံုးေတြ နည္းပါးခဲ့ပါတယ္။ ဇာတ္ဝင္ခန္းအမ်ားစုဟာ အၾကည့္ေတြ မ်က္ႏွာေပၚက ခံစားမွူသြင္ၿပင္ေတြနဲ ့ပဲ ပံုရိပ္ေဖာ္ခဲ့ရတာပါ။ သူမရဲ ့နားမလည္ၿခင္းေတြနဲ ့စိုးရိမ္ေနတဲ့အၾကည့္ေတြ။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ ေၾကာက္လန္ ့ၿခင္းေတြမရွိ ဘဝမွာမိမိၿဖစ္ခ်င္သည့္အတုိင္း စြန္ ့စားလိုက္ခ်င္မိတဲ့ မ်က္ဝန္းေတြ။ မိမိဘဝတြင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကင္းမဲ့ေနၿပီး အရာရာကို စိတ္ဝင္စားမွူကင္းမဲ့ေနတဲ့ သူမရဲ ့မ်က္ႏွာဟန္ပန္ေတြနဲ ့အတူ ေသဆံုးေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြ။ သူမရဲ ့လက္ထဲကအၿမဲပါလာတဲ့ ကင္မရာေလးကို အသံုးၿပုခြင့္ရတဲ့အခ်ိန္ေတြဟာ ေတာက္ပလာတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ ့အတူ သူမကို ဘဝရဲ ့အဓိပၸာယ္ကို နားလည္ေစမိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ့ Carol တစ္ေယာက္ သူမဘဝထဲ ဝင္ေရာက္လာတဲ့အခါ သူမရဲ ့အားအင္ေတြကိုလည္း သူမရဲ ့မ်က္ဝန္းေတြမွာပဲ ပံုေဖာ္ေပးခဲ့တယ္။ သူမကုိ ႏွုတ္ဆက္သြားခဲ့ Carol ကို ရထားရဲ ့မွန္ေတြကေနၾကည့္ၿပီး က်ခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ ့တစ္ဘက္က ဖုန္းသံမၾကားရလို ့I miss you လို ့တီးတိုးေလးေရရြတ္ရင္း ၾကိးတန္းလန္းနဲ ့လြတ္က်သြားတဲ့ တယ္လီဖုန္းနဲ ့အတူ က်လာခဲ့တဲ့ သူမရဲ ့မ်က္ရည္ေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္ရဲ ့မ်က္ရည္ေတြၿဖစ္ေနပါတယ္။ ဘာလုိ ့လဲဆိုေတာ့ ဇာတ္ကားတစ္ကားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ Therese ဇာတ္ေကာင္ေနရာကေန ၾကည့္ခဲ့လို ့ပဲ။ ထုိအရာေတြအကုန္လံုးကို ပီၿပင္ေအာင္ သရုပ္ေဆာင္နိင္ခဲ့အတြက္ ဒီႏွစ္ Oscar ေပးပြဲမွာ  Rooney Mara ကို ကြ်န္ေတာ္ အရေစခ်င္ဆံုးပဲ။(သူမရဲ ့ဇာတ္ေကာင္နဲ ့ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ Director Todd Haynes က သူမရဲ ့ဇာတ္ေကာင္ကို Audrey Hepburn ပံုစံမ်ိဳးဖန္တီးထားတယ္လို ့ထင္မိတယ္ဗ်။)

Therese ဇာတ္ေကာင္ကို စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သူမဟာဘဝမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိ အခ်ိန္ကာလအရ လြင့္ေမ်ာေနတယ္ဆိုတာကို ဘယ္မွာၿမင္နိင္လဲဆိုေတာ့ Carol နဲ ့ Therese တို ့ပထမဆံုး ေန ့လည္စာစားတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္မွာ Carol က သူမကို တစ္ေယာက္တည္းေနလားလို ့ေမးေတာ့ Richard ဆိုတဲ့လူနဲ ့ေနတယ္ေၿပာၿပီး ထိုလူက သူမကို လက္ထပ္ခ်င္ေနတဲ့အေၾကာင္းေၿပာတယ္။ ထိုအခါ Carol က နင္ေရာ သူ ့ကိုလက္ထပ္ခ်င္လားလို ့ၿပန္ေမးေတာ့ ကြ်န္မ အခု ဘယ္အစားစာ မွာရမလဲေတာင္ စဥ္းစားလို ့မရေသးဘူးလို ့ၿပန္ေၿဖခဲ့တာကို ၾကည့္ရံုနဲ ့သိနိုင္ခဲ့ပါတယ္။

Carol ရုပ္ရွင္တြင္ ေဖာ္ၾကူးထားတဲ့ အခ်စ္ဟာ ရုတ္တရက္ၾကီး ေပၚေပါက္လာတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးလည္းမဟုတ္ဘူး။ တၿဖည္းၿဖည္းခ်င္းနဲ ့ေလာင္ကြ်မ္းလာတဲ့ မီးေတာက္မီးစတစ္ခုလိုပဲ။ ထိုမီးေတာက္ရဲ ့ၾကားမွာ သူမတို ့ႏွစ္ဦးရွိေနခဲ့ေပမဲ့ ထိုမီးေတာက္ကပဲ သူမတို ့ႏွစ္ေယက္ရဲ ့အခ်စ္ေတြကို ေတာက္ပေစခဲ့တယ္။ Carol ရဲ ့လက္ဖဝါးေတြ Therese ရဲ ့ပခံုးလႊာေတြအေပၚ တင္လိုက္တဲ့အခန္းေလးေတြမွာတင္ ကြ်န္ေတာ္တို ့ပရိသတ္ေတြ အသက္ရွူမွားၿပီး အသက္ရွုသံေတြ ရပ္တန္ ့ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ Carol ရုပ္ရွင္ဟာ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ခ်ိဳၿမိုန္ရင္း ခါးသီးေနေသာ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ရိုးရွင္းၿပီး ထိုတစ္ခ်ိန္တည္းမွာတင္ ရွုပ္ေထြးေနကာ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ စစ္မွန္ၿပီး သဘာဝက်တတ္သလို တစ္ခါတစ္ရံတြင္ေတာ့ ေမွာ္ဆန္ေနတဲ့ အခ်စ္ပံုၿပင္တစ္ပုဒ္ပဲ ၿဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီဇာတ္ကားဟာ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းပဲ လွပေနခဲ့တာမဟုတ္ပဲ ရုပ္ရွင္တစ္ကားရဲ ့အလွအပတစ္ခုကိုလည္း ေတြ ့ၿမင္ခဲ့ရတဲ့အတြက္ ခုလို ရုပ္ရွင္မ်ိဳးေတြ Hollywood က ေနာက္ထပ္ ထပ္မံရုိက္ကူးပါေစလို ့ဆုေတာင္းလိုက္မိပါေတာ့တယ္။

My angel, flung out of space….

IMDb Rating: 7.5/10
Rotten Tomatoes Rating: 93%

~WH~